جدیدترین سوالات




من پسری 29 ساله که حدود 9 ماهه ازدواج کردم و حدود یک سال هم عقد بودیم. من و همسرم نسبت فامیلی داریم و مادر ایشون دخترخاله من میشن.خانواده همسرم مذهبی هستن و در ابتدا که در دوران آشنایی بودیم و بعد 3 یا 4 بار صحبت پدر ایشون اجازه نمیدادن ما زیاد صحبت کنیم و میگفتن صحبت نباید طولانی بشه چون از نظر اسلام صحیح نیست.من با همسرم سر بعضی مسائل مثل میزان مهریه و محل سکونت اختلاف داشتیم اما به اصرار خانوادم قبول کردم.بعد عقد چندین بار با همسرم در مورد بعضی رفتارای همسرم دعوامون میشد و همسرم بعد چند روز لجبازی قبول می کرداشتباه کرده و میگفت میدونستم حق با تو هست اما میخواستم لجبازی کنم تا شاید کوتاه بیای و قول میداد تکرار نکنه اما بعد یه مدت کوتاه دوباره همون رفتارهارو تکرار می کرد. خانواده همسرم در مورد انجام مراسمات یه مقدار به من سخت گرفتن و با اینکه اوضاع مالیشون خوب بود در مورد کارهایی که بر عهده خودشون بود خیلی کوناهی کردن . همسرم اصلا از من حمایت نمی کرد . بعد عروسی هم هر بار که با هم بحثمون می شد همسرم به دعوا و لجبازی میکشوند و اینقدر لجبازی و دعوا رو ادامه می داد که به دعوای فیزیکی کشیده میشد بعد ادامه نمیداد. مثلا در هر بار دعوا این لجبازی و دعوا تا 3 ساعت هم می کشید و من خیلی خسته و رنجور می شدم .چند بار قول داد که این رفتارشو تکرار نکنه اما نتونست به قولش عمل کنه . با مادر ایشون صحبت کردم و ایشون با همسرم صحبت کردن اما چیزی عوض نشد.همسرم یه مقدار خودبرتربین هست یعنی خودش و خانوادشو از همه بالاتر میدونه چون از نظر مالی یکم وضع بهتری دارن در حالی که از نظر من مادیات اهمیت زیادی نداره . من یکم آدم احساستی و در عین حال منطقی هستم یعنی برای من عشق و صداقت مهمتر از مسائل مادی هست. تا الان نتونستم با ایشون چند دقیقه منطقی صحبت کنم و به نتیجه برسیم چون ایشون خیلی آدم منطقی نیست . پیش مشاور رفتیم و اونجا هم قول داد که دعوا و لجبازی شدید نداشته باشه اما باز هم .... در مورد مشکلاتی که من داشتم ایشون هیچ وقت منو درک نکرد و کمکم نکرد . از نظر مادی که توقعاتشون مقداری بالا بود ولی وقتی نوبت خودشون میشد کمترین حد رو اختیار می کردن و از نظر عاطفی و احساسی هم من هیچ وقت نتونستم رو ایشون حساب کنم که مثلا بخوام باهاشون دردو دل کنم یا در مورد بعضی مشکلاتم با من همدردی کنن . متاسفانه با دوران عقد حدود دو ساله دارم ادامه میدم . در حال حاضر از ازدواجم پشیمان هستم و به ایشون علاقه ای ندارم . چند بار جدایی رو مطرح کردم اما ایشون قبول نمیکنه . الان نمیدونم چکار کنم.اصلا از زندگیم لذت نمیبرم و به شدت فکرم مشغوله و کمی افسرده شدم و از زندگیم دارم نا امید میشم. لطفا راهنماییم کنید

چهل سال سن دارم ودارای مدرک لیسانس وحدودا 10 سال ازدواج کرده ام ودارای دوبچه 7ساله و1/5می باشم خانم بنده پرستار وبیش از یکسال است در یکی از بیمارستانهای شهرمان مشغول به کار شده نزدیک به سه ماه است که بدون دلیل خواصی مصرر در طلاق شده است واظهار می دارد که از زندگی با تو خسته شده ام ومن طلاق بده خانم من مشکل کم کاری تیرویید دارد و در عرض سه ماه بوسیله کپسولهای لاغری که از ماهواره تبلیغ می شد اسلیمیک کوییک بیش از 25 کیلو از وزن بدنش را از دست داد 85 کیلو شده 60 کیلو که بقول خودش اعتناد به نفسش بالا رفته من در تمام مدت کارش که بیشتر شیفت شبکاری می گرفت بچه یک ماهه را می گرفتم والان حتی بچه ها را نمی خواهد ولی من حاضر به جدایی نیستم از زندگی راضیم هم خانمم را عاشقانه دوست دارم وهم بچه هایم را خانم من 30 ساله خیلی پرخاشگر وخودرای شده می گویی تو من را طلاق بده میخواهم زندگی پس از طلاق را تجربه کنم وخودم بعدا بهت رجوع می کنم ولی من بخاطر خودش چهار چوب زندگی حاضر به متارکه نیستم اون هم از خونه رفته ودیگر نمی دانم با اون چه رفتاری کنم از تهدید تا جدیدا خواهش والتماس به اون نتونستم کاری از پیش ببرم حاضر نیست دکتر روان شناس برویم به کارش اهمیت می دهد می گویی ترا در قلبم کشته ام وتا ابد باتو زندگی نمی کنم در صورت امکان راهنماییم کنید.
جستجو در بانک سوالات
در این قسمت می توانید بخشی از متن سوال را وارد نموده و به دنبال سوال مورد نظر خود بگردید:

بخشی از متن سوال:

طلاق به خاطر اختلاف فرهنگی خانواده ها

مردی 35 ساله هستم. مدت 3 ماهه که ازدواج کردم و متاسفانه انتخاب مناسبی انجام ندادم و الان با خانمم و خانواده ایشان به دلایل زیادی مشکل دارم که یکی از بزرگترین مشکلات تفاوت فرهنگی دو خانواده هست. می دونم که این زندگی آینده ای نداره و میخوام قبل از اینکه با ورود یک بچه مشکل چندین برابر بشه از ایشون جدا بشم. اما مشکل اینجاست که خانواده همسرم متاسفانه خیلی خشن هستند و روی طلاق بسیار حساس. میترسم با عنوان کردن موضوع طلاق دست به کارای خطرناکی بزنن که جبران ناپذیر باشه. خیلی راحت بگم، از چاقو و چاقو کشی ابایی ندارن. به نظر شما من باید چکار کنم؟ یه جورایی با مطرح کردن موضوع طلاق جونم در خطر خواهد افتاد. لطفا راهنمایی بفرمایید.



200
امتیاز جایزه داشت!
0
امتیاز

جوابی برای این سوال در دست نیست!


ازین پس می توانید به کاربرانی که دوست دارید هدیه بدهید! کافیست بر روی علامت    در کنار تصویر آنها کلیک کنید!

7


جواب برای این سوال ثبت شده است!

تازه ترین


جواب ها رو اول نشون بده

پرامتیاز ترین


جواب ها رو اول نشون بده

7 جواب برای این سوال ثبت شده!

چینش بر اساس زمان ثبت


چینش بر اساس امتیاز


بهترین جواب :

0
7
230

pooyesh

مرسی‌ از اطلاعات بیشتری که دادین و عذرخواهی بابت تاخیر طولانی. مشکلاتی رخ داده بود که باعث این تاخیر شد.. من نمیدونم که تصمیمتون برا جدا شدن چقد جدیه الان. چون بعضی‌ وقتها آدما به لحاظ احساسی‌ و ذهنی‌ از رابطه اومدن بیرون قبل از اینکه طلاق رسمی‌ گرفته باشن.. اگه شما تو این حالت هستین که به نظرم باید با گفتگو با خود خانومتون شروع کنین، که اونم فکر کنم اگه یه روانشناس بتونه برا این گفتگو کمکتون کنه خیلی‌ بهتره.. وقتی‌ خانومتون راضی‌ بشه، میتون خانواد‌ش رو هم کم کم راضی‌ کنه.. و همچنان فکر می‌کنم که همچین مواقعی بزرگترای خانواده‌ها خیلی‌ می‌تونن به کاهش تنش کمک کنن. یعنی‌ یه بزرگتر از خانوادهٔ شما و یه بزرگتر از خانوادهٔ خانومتون. حالا اگه هنوز تو مرحلهٔ تردید هستین، یعنی‌ هم خانومتون رو دوست دارین و هم دوست ندارین! یعنی‌ یه ویژگی هاییشون رو دوست دارین و یه ویژگیهایی رو دوست ندارین، اینجا به نظرم ارزش داره که رو رابطه کار بشه..
باید اختلاف‌ها رو مشخص کرد و دسته بندیشون کرد.. به صورت کلی‌، تو هر ازدواجی یه سری مسایل هست که می‌شه روشون کار کرد و حلشون کرد و یه سری مسائل هست که اختلافا اساسیه که کاریشون نمی‌شه کرد و باید فقط پذیرفتشون و تلاش کرد که با آرامش و کمترین تنش راجع بشون حرف زد.. حالا، همینطور که گفتین خانومتون از خودتون خیلی‌ کوچیکتره که این در ذات خودش اشکالی‌ نداره.. به مزایای سن پأینشن فکر کنین، اون مزایا بهتون انرژی میده که با مشکلات بهتر کنار بیاین. یکی‌ از مشکلات این اختلاف سنّی اینه که به لحاظه رشدی و پختگی می‌تونن تو مرحله ای عقب تر از شما باشن.. می‌شه با حوصله و آرامش باهاشون صحبت کرد و فضای رشد رو براشون فراهم کرد.
در آخر دانش و تجربه من بهم میگه که همهٔ ازدواج ها سخت هستن و نیاز به کار کردن دارن، بهتره که آدما شباهت بیشتری تو یه سری زمینه‌های کلیدی داشته باشن، ولی‌ در نهایت ازدواج سخته.. بهترین زوج ها هم اختلاف دارن و باید یاد بگیرن که چجوری با هم تامل کنن.. بعضی‌ وقتها بهتره به جای عوض کردن رابطه انرژی گذشت و رابطه‌رو بهتر کرد.. من کلا با این بیشتر موافقم!
0
امتیاز





جواب تو چیه؟
userImage
کاربر میهمان








پرسش سوال جدید :: تبلیغات در سوال و جواب :: گروه های سوال و جوابی

تمامی حقوق مادی و معنوی، متعلق به وب سایت سوال جواب (soja.ai) و تیم مدیریتی آن می باشد.

طراحی و اجرا : گروه مشاوران فناوری اطلاعات

پاسخ های موجود در سایت توسط کاربران سایت ثبت می شود،
سایت سوال و جواب هیچ مسئولیتی در قبال صحت و محتوی پاسخ ها ندارد، هرچند تا حد امکان نظارت بر محتوی آنها صورت می گیرد.